W latach 1898–1913 architekt Hector Guimard nadał Paryżowi jego najbardziej rozpoznawalne secesyjne oblicze (Art nouveau): faliste fasady inspirowane światem roślin, kute ornamenty w kształcie smagnięcia bicza, a przede wszystkim słynne wejścia do metra, które wciąż zdobią miasto. Największe skupisko jego budynków znajduje się w 16. dzielnicy, wokół rue Jean-de-La-Fontaine, co pozwala ułożyć prawdziwą pieszą trasę poświęconą temu okresowi w architekturze.
Pawilon wejściowy Porte Dauphine
Logiczny punkt początkowy trasy: to wejście do metra jest jednym z zaledwie dwóch, które do dziś zachowały oryginalne przeszklenie w kształcie skrzydła ważki, z daszkiem ze szkła i żeliwa. Drugi zachowany kompletny pawilon znajduje się na stacji Abbesses na Montmartre, zbyt daleko, by włączyć go do tej samej trasy.
Castel Béranger
Pod numerem 14 rue Jean-de-La-Fontaine stoi pierwsza duża realizacja Guimarda, ukończona w 1898 roku, która przyniosła mu zwycięstwo w konkursie na najpiękniejszą fasadę Paryża i w pełni zapoczątkowała styl Art nouveau w stolicy. Fasada łączy kamień, cegłę, ceramikę i kute żelazo w celowo asymetrycznej kompozycji.
Rue Jean-de-La-Fontaine
Poza Castel Béranger ta sama ulica zachowała kilka innych budynków autorstwa Guimarda pod numerami 17, 19 i 21, a także hôtel Mezzara pod numerem 60, zbudowany w 1910 roku dla przemysłowca tekstylnego i wyróżniający się bogactwem misternie zdobionych balkonów.
Hôtel Guimard przy avenue Mozart
Kilka ulic dalej architekt zbudował w 1909 roku własną rezydencję. Każde piętro ma tu inną kompozycję okien i balkonów, co stanowi osobisty manifest jego podejścia do architektury u schyłku kariery.
Rozpoznawanie stylu w mieście
Poza tą trasą w 16. dzielnicy wprawne oko dostrzeże ślady secesji także w innych miejscach Paryża: skromniejsze wejścia do metra z balustradą na wielu stacjach, secesyjne fasady wokół Montmartre i dzielnicy Opery, a także kopułę Galeries Lafayette Haussmann, ukończoną w 1912 roku i rzeczywiście współczesną temu nurtowi, choć nie jest dziełem Guimarda.
Wskazówki
Trasę po 16. dzielnicy można przejść w jedną do dwóch godzin spokojnym krokiem, zaczynając od stacji metra Porte Dauphine (linia 2) i kończąc na Jasmin lub Michel-Ange-Auteuil (linia 9), które obsługują bezpośrednio rue Jean-de-La-Fontaine i avenue Mozart. Większość tych budynków to własność prywatna lub siedziby instytucji, więc oglądać można jedynie fasady z ulicy. Aby poznać naprawdę dostępne przestrzenie, najprostszym sposobem na codzienne „zwiedzanie” dzieła architekta pozostaje bilet metra na stację z dobrze zachowanym pawilonem Guimarda.
Co dalej?
W podobnym duchu
Przygotowanie do wizyty
