Musée d'Art moderne de Paris: bilety, godziny, co zobaczyć

Miejskie muzeum w Palais de Tokyo z 1937 roku

Palais de Tokyo zbudowano na Wystawę Światową w 1937 roku według projektu architektów Dondela, Auberta, Viarda i Dastugue'a. Budynek składa się z dwóch symetrycznych skrzydeł połączonych kolumnowym perystylem, z dużym basenem i schodami schodzącymi w stronę Sekwany. Zachodnie skrzydło mieści dziś centrum sztuki współczesnej Palais de Tokyo; wschodnie należy do miasta Paryża i od 1961 roku mieści Musée d'Art moderne.

To rozróżnienie pozwala uniknąć częstej pomyłki. Palais de Tokyo (skrzydło zachodnie) nie ma kolekcji: pokazuje płatne wystawy sztuki współczesnej w surowych przestrzeniach. MAM (skrzydło wschodnie) posiada blisko 15 000 dzieł, od fowizmu po czasy współczesne, i stale prezentuje ponad 370 z nich z bezpłatnym wstępem. Nie należy go też mylić z Musée national d'Art moderne, które w 1977 roku przeniosło się z Palais de Tokyo do Centre Pompidou, a którego budynek jest zamknięty z powodu prac do 2030 roku.

Muzeum zostało wyremontowane w 2019 roku: na nowo zaprojektowano recepcję, ciągi komunikacyjne i oznakowanie, a wejście prowadzi przez duże schody od strony avenue du Président-Wilson. Szatnia jest bezpłatna, a windy obsługują wszystkie poziomy.

Co warto zobaczyć w stałej kolekcji

La Fée Électricité Raoula Dufy'ego

To najbardziej spektakularne dzieło w muzeum i jeden z największych obrazów na świecie: 250 paneli, około 10 m wysokości i 60 m długości, czyli blisko 600 m². Dufy namalował je w 1937 roku dla pawilonu Elektryczności na Wystawie Światowej. Fresk opowiada historię elektryczności, od greckich filozofów po XX-wieczne elektrownie, przedstawiając ponad setkę uczonych i wynalazców. Zajmuje zakrzywioną salę poświęconą wyłącznie jemu. Warto poświęcić czas, by obejrzeć go w obu kierunkach: szczegóły odkrywa się z bliska, kompozycję – z daleka.

Taniec Matisse'a

Sala Matisse'a prezentuje dwie z trzech wersji Tańca (La Danse), zamówionego w 1930 roku przez amerykańskiego kolekcjonera Alberta Barnesa. Można tu zobaczyć La Danse inachevée, pierwszą wersję uznaną przez artystę za zbyt dekoracyjną i odnalezioną w jego pracowni w Nicei w 1990 roku, oraz La Danse de Paris (1931-1933), zwieńczenie projektu. Obie monumentalne kompozycje, złożone z różowych, szarych i niebieskich sylwetek, wiszą naprzeciw siebie. Wersja ostateczna znajduje się w Fundacji Barnesa pod Filadelfią.

Fowiści, kubiści i École de Paris

Zapis doktora Maurice'a Girardina z 1953 roku, obejmujący ponad 500 dzieł, ukształtował tożsamość muzeum. Znajdują się tu fowistyczne płótna Deraina, Vlamincka i Van Dongena, dzieła kubistyczne Braque'a, Gleizesa i Metzingera, a także Robert i Sonia Delaunay, w tym La Ville de Paris, ogromne płótno z 1912 roku. Kolejne sale gromadzą Bonnarda, Picassa, Modiglianiego, Chagalla, Soutine'a i Utrilla. Okres powojenny reprezentują Zakładnicy (Otages) Jeana Fautriera, faktury Jeana Dubuffeta, Nicolas de Staël, Yves Klein i Giacometti. Ekspozycja regularnie się zmienia, ale te nazwiska pozostają obecne.

Sztuka współczesna i ARC

Dział ARC (Animation, Recherche, Confrontation), utworzony w 1967 roku, przyniósł muzeum reputację instytucji otwartej na żywą twórczość. Sale sztuki współczesnej pokazują Christiana Boltanskiego, Daniela Burena, Annette Messager oraz wielu artystów niemieckich, których prace trafiły tu dzięki dużej darowiźnie w 2012 roku. To także w ramach kolekcji muzeum co jesień gości finalistów nagrody Marcel Duchamp, we współpracy z Centre Pompidou.

Miłośnicy art déco zwrócą wreszcie uwagę na laki Jeana Dunanda i duże dekoracje Gastona Suisse'a, współczesne budynkowi.

Wystawy czasowe: płatne i często znakomite

MAM organizuje od dwóch do czterech dużych wystaw rocznie, z przełomowymi retrospektywami: Basquiat w 2010 roku, Nicolas de Staël w latach 2023-2024 – rekord frekwencji muzeum z ponad 400 000 zwiedzających. Jesienią 2026 roku muzeum poświęca pierwszą francuską wystawę amerykańskiemu malarzowi Kerry'emu Jamesowi Marshallowi (do 24 stycznia 2027, 70 dzieł), równolegle z wystawą rzeźbiarki Simone Fattal, a od 2 października 2026 prezentuje finalistów nagrody Marcel Duchamp.

Ceny sprawdzone we wrześniu 2026 roku: 17 € bilet normalny i 15 € ulgowy na wystawę Kerry'ego Jamesa Marshalla, bezpłatnie dla osób poniżej 18 lat. Ceny zależą od wystawy, zazwyczaj od 10 do 17 €. W weekendy i w pierwszych tygodniach wystawy warto zarezerwować godzinę wejścia online. W czwartki wystawy są otwarte do 21:30: to najspokojniejsza pora, podczas gdy kolekcje zamykane są o 18:00.

Taras, restauracja i widok na wieżę Eiffla

Dziedziniec między dwoma skrzydłami Palais de Tokyo, z kolumnami, basenem i rzeźbami Bourdelle'a, to jeden z najmniej uczęszczanych punktów widokowych na wieżę Eiffla. Od strony MAM znajduje się duży taras zwrócony ku Sekwanie, dostępny bez biletu, gdzie działało już kilka kolejnych restauracji. W 2026 roku lokal nazywa się Corail: kuchnia śródziemnomorska, taras otwarty codziennie w ciepłym sezonie do późna, a zimą obsługa w godzinach otwarcia muzeum. Ceny są jak na eleganckim tarasie w 16. dzielnicy; na zwykłą kawę lepiej wybrać się nieco dalej, na rue de Longchamp lub avenue Marceau.

Taras dobrze sprawdza się późnym popołudniem: słońce zachodzi za wieżą Eiffla.

Kradzież z 2010 roku w skrócie

W nocy z 19 na 20 maja 2010 roku samotny włamywacz ukradł pięć obrazów Picassa, Matisse'a, Braque'a, Modiglianiego i Légera, wycenianych na blisko 100 milionów euro, wycinając je z ram. Złodziej został skazany w 2017 roku, ale płócien nigdy nie odnaleziono. Sprawa doprowadziła do całkowitej przebudowy systemu bezpieczeństwa muzeum. Dziś w salach nie ma po niej żadnego śladu.

Połączenie wizyty z okolicą

MAM leży w sercu dzielnicy muzeów, po której można spędzić cały dzień, poruszając się pieszo:

• Palais de Tokyo, zachodnie skrzydło tego samego budynku: sztuka współczesna, płatne wystawy, otwarte wieczorami, zamknięte we wtorki. Zamknięcie z powodu prac planowane od listopada 2027 roku.
• Musée Yves Saint Laurent, 5 avenue Marceau, 75116 Paris: pracownia projektanta i wybór jego kreacji, pięć minut drogi.
• Musée Guimet, place d'Iéna: sztuka azjatycka, trzy minuty drogi avenue du Président-Wilson.
• Musée du quai Branly: przez most Alma lub most Iéna, dziesięć minut pieszo.
• Trocadéro i jego muzea (Architektury, Marynarki, Człowieka): dziesięć minut w górę alei.
• Wieża Eiffla znajduje się kwadrans pieszo przez most Iéna.

Przykładowy dzień: rano Guimet lub Yves Saint Laurent, obiad na dziedzińcu, kolekcja MAM wczesnym popołudniem, a potem wystawa lub taras. W deszczowe dni MAM i Palais de Tokyo można połączyć bez wychodzenia z budynku: zob. nasze pomysły na Paryż w deszczowy dzień.

Informacje praktyczne

Paris Museum Pass nie ma tu sensu: kolekcja jest bezpłatna, a wystawy muzeum nie są nim objęte. Nasza opinia o Paris Museum Pass wymienia miejsca, które faktycznie obejmuje. Pierwsze niedziele miesiąca nie dają niczego więcej niż inne dni, ponieważ wstęp i tak jest wolny; muzeum co roku bierze natomiast udział w Europejskiej Nocy Muzeów w maju.

Więcej informacji

MAM to doskonały przykład wielkiego paryskiego muzeum dostępnego bez wydawania choćby euro. Jego sąsiadów można znaleźć w naszym przewodniku po bezpłatnych muzeach Paryża, a jeśli w ciągu tygodnia planują Państwo odwiedzić kilka płatnych miejsc, nasze porównanie karnetów Paris pomoże podjąć decyzję.